Republika Dżibuti to mały kraj afrykański położony w północno-wschodniej części kontynentu, który jest częścią Rogu Afryki, wraz z Erytreą na północy, Somalią na południowym wschodzie i Etiopią na południowym zachodzie. Jeszcze bardziej niezwykła niż jego fizyczny rozmiar jest gęstość zaludnienia. W 2019 roku Dżibuti miało populację 973 560. Jednocześnie kraj ten historycznie zmagał się z ubóstwem. Turyści i ekspaci mogą stwierdzić, że dostęp do odpowiedniej opieki medycznej jest ograniczony w republice.<\p>

<\p>

Prywatny i publiczny sektor. Co powinien wiedzieć cudzoziemiec o opiece medycznej?<\b><\h2>

Sektor opieki zdrowotnej jest kontrolowany przez organizacje charytatywne oraz Ministerstwo Zdrowia i Spraw Społecznych. Największe skupisko placówek medycznych znajduje się w stolicy. Poza stolicą problem jest większy. Obszary wiejskie nie mają łatwego dostępu do szpitali. Niektóre placówki medyczne są tylko dla nagłych wypadków i pierwszej pomocy.<\p>

Jedną z największych instytucji medycznych w republice jest 'Szpital Generalny Peltier', który oferuje zarówno podstawową, jak i specjalistyczną opiekę medyczną. W kraju znajdują się również trzy szpitale prywatne, w tym Francuski Szpital Wojskowy. Cudzoziemcy z pozwoleniem na pobyt mogą korzystać zarówno z publicznej, jak i prywatnej opieki medycznej. Szpitale wymagają płatności gotówkowej za usługi i nie mają umów serwisowych z firmami ubezpieczeniowymi.<\p>

Warto zauważyć, że usługi medyczne w kraju są niedorozwinięte, nawet w sektorze prywatnym. Brakuje sprzętu i leków, a profesjonaliści medyczni często doradzają odwiedzającym opuszczenie kraju, gdy wymagane jest poważne leczenie. W tym celu konieczne jest posiadanie międzynarodowego ubezpieczenia zdrowotnego, które pokrywa ewakuację medyczną za granicę. Zalecamy skonsultowanie się z profesjonalistami w celu wyboru odpowiedniego ubezpieczenia medycznego/podróżnego.<\p>

<\p>

<\p>

<\p>

Potencjalne ryzyka i zalecenia<\b><\h2>

Na tle pandemii COVID-19 Dżibuti zmagało się nie tylko z koronawirusem, ale także z innymi poważnymi problemami zdrowotnymi.<\p>

•\t<\span>Ryzyko żółtej febry – wymagany jest certyfikat szczepienia dla podróżnych powyżej 1 roku życia przybywających z krajów zagrożonych zakażeniem żółtą febrą, a także dla podróżnych, którzy przebywali w kraju zagrożonym zakażeniem.<\p>

•\t<\span>Ryzyko malarii – choroby wywołanej przez ukąszenie zarażonego komara, który zwykle żeruje o zmierzchu. Objawy pojawiają się osiem dni po zarażeniu. Śmierć może nastąpić w ciągu kilku godzin od pierwszego objawu. Nie ma szczepionki przeciw malarii, ale należy przyjmować tabletki przeciwmalaryczne (skonsultuj się z lekarzem), ponieważ kraj jest obszarem wysokiego ryzyka.<\p>

•\t<\span>Ryzyko gorączki denga – zakażenie przenoszone jest przez gatunek komara zwany Aedes aegypti, znany również jako komar tygrysi. Nie ma szczepionki przeciw gorączce, dlatego ważne jest, aby chronić się przed ukąszeniami za pomocą repelentów w ciągu dnia.<\p>

•\t<\span>Ryzyko schistosomatozy przenoszonej na ludzi poprzez kontakt ze świeżą wodą, gdy pasożytniczy robak wnika do organizmu ludzkiego przez skórę. Zwykle objawy nie są zauważalne do 2-4 tygodni po zakażeniu. Pierwsze objawy (gorączka, biegunka, kaszel lub wysypka) mogą wystąpić w miarę przemieszczania się pasożytów w organizmie. Długotrwała choroba może spowodować uszkodzenie pęcherza, nerek, jelit, wątroby i układu rozrodczego. Zapobieganie polega na unikaniu pływania, brodzenia lub wiosłowania w jeziorach i strumieniach słodkowodnych.<\p>

<\p>

Po podróży<\b><\h2>

W przypadku pogorszenia się stanu zdrowia, koniecznie skonsultuj się z lekarzem i szczegółowo opowiedz mu lub jej o swojej podróży: gdzie byłeś i co robiłeś podczas podróży. Zgłoś również, jeśli zostałeś ukąszony lub zadrapany przez zwierzę. Jeśli podczas podróży przyjmowałeś leki przeciwmalaryczne, kontynuuj przyjmowanie pozostałych tabletek po powrocie do domu aż do zakończenia kuracji. Jeśli przerwiesz kurację, ryzykujesz zachorowaniem po powrocie.<\p>

<\p>